0

افشاء خائن ها، علاقه ملی, بوسيله‌ىنویسنده PIERRE DAUM برگردان شهباز نخعي (Le Monde diplomatique

بازدید 8


تنها سایه ای که این منظر را تیره کرده این است که نتایج آخرین انتخابات مورد پذیرش بازنده ها قرار نگرفته و آنها مدعی وارد شدن فشار به رأی دهنده ها هستند. از نوامبر ٢٠٢٠، ٤٥ نماینده اپوزیسیون از حضور در مجلس خودداری نموده و موجب انسداد نهادهای دولتی شده اند. در ١٩ آوریل با نظارت «شورای اروپایی» توافقی حاصل شد مبنی بر این که اگر حزب «رویای گرجستان» در انتخابات محلی اکتبر ٢٠٢١ نتواند به ٤٣ درصد از آراء دست یابد، باید در سال ٢٠٢٢ انتخابات پیش رس مجلس قانونگذاری برگزار شود. اما، در پایان ژوئیه، «رویای گرجستان» با مطرح کردن احتمال بروز یک بحران سیاسی پایدار این توافق را نقض کرد. از ١٠ سال پیش، دو حزب «رویای گرجستان» و «جنبش اتحاد ملی» (ENM) – که توسط آقای میخاییل ساکاشویلی بنیانگذاری شده- بر صحنه سیاسی گرجستان چیرگی دارند. ساکاشویلی که در سال ٢٠١٤ به اختلاس پول های دولتی، سوء استفاده از قدرت و اِعمال خشونت متهم شده بود، به اوکراین پناه برد، در آنجا تابعیت گرفت و به سمت های مهم سیاسی دست یافت. این امر مانع از آن نشد که همچنان به بازپس گیری قدرت در کشور زادگاه خود، از راه به قدرت رسیدن حزب «جنبش اتحاد ملی» (ENM) – که همچنان از راه دور کنترل آن را در دست دارد- امید بسته باشد.

این دو تشکل سیاسی درباره دو موضوع تعیین کننده برای کشور با هم توافق دارند. این دو موضوع سیاست اقتصادی و رابطه با روسیه است. حزب «رویای گرجستان» از زمانی که در سال ٢٠١٢ دولت را در دست گرفته برنامه های اصلاحات اقتصادی تعیین شده توسط «صندوق بین المللی پول» (FMI) را دنبال نموده و بانک جهانی، گرجستان را در رده هفتم کشورهایی که مساعدترین موقعیت های بازرگانی را دارند قرارداده است (١). در زمینه گزینه های سیاست خارجی، این کشور همچنان خواهان پیوستن به اتحادیه اروپا و عضویت در «سازمان پیمان اتلانتیک شمالی» (ناتو) است.

به این ترتیب، رودررویی های سیاسی گاه با لحن تند و خشن و غالبا محدود به متهم کردن یکدیگر به «مأمور مسکو» بودن است. این دغدغه خیانت از زمان استقلال بر گفتمان سیاسی گرجستان سنگینی می کند. نوتسا باتیاشویلی، استاد مردم شناسی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه آزاد تفلیس و نویسنده یک تحقیق درمورد «وضعیت پسا استعماری» در گرجستان می نویسد (٢): «ما در تخیل جمعی خود ملت کوچک خیلی شجاعی هستیم که همواره علیه قدرت های همسایه: مغول، ایرانی، ترک و روس مبارزه کرده ولی همیشه نیز به دلیل وجود خائن هایی در میان خود شکست خورده ایم».

آیا آقای ایوانیچویلی همه ثروت خود را در روسیه به دست آورده است؟ «هنوز در آنجا منافعی دارد و به همین علت جرئت نمی کند با قاطعیت بیشتر با اشغالگری مخالفت کند». آیا آقای ساکاشویلی در سال ٢٠٠٨ با عرضه امکان استقرار نظامی در گرجستان به مسکو، به خصومت ها دامن زد؟ «او به نفع روس ها بازی کرد، بی گمان مزدور آنها است!». آقای لوان واسادزه، چهره جدید راست افراطی از «اخلاقیات رو به افول غربی ها» مانند همجنس گرایی و خداناباوری انتقاد می کند؟ «یک ویدیو او را در حال نشستن در یک رستوران در مسکو و صرف صبحانه با الکساندر دوگویین (روشنفکر و سیاستمدار فوق محافظه کار روس) نشان می دهد. مأمور پوتین است!». دراین مورد نمونه های بسیاری وجود دارد که موجب برانگیختن بحث هایی سیاسی می شود، از جمله بحثی که درباره احداث سد ناهاخوانی در شمال کوتاییسی درگرفته که مهم ترین بسیج شهروندان از زمان استقلال بوده است.

در اکتبر ٢٠٢٠، چندتن از اهالی دره ریونی- رودخانه بزرگ گرجستان که از قفقاز جاری شده و به دریای سیاه می ریزد- شروع به شورش علیه احداث این زیرساخت عظیم کردند. هنگامی که سد ساخته می شد، بسیاری از روستاهایی را زیر آب می برد که تاکستان های آن را در هیچ جای دیگر نمی توان پیدا کرد و کشت انگور در آن سابقه تاریخی چندهزار ساله دارد. در گرجستان وجود ٥٤٠ تاکستان ثبت شده است. جنبش اعتراضی گسترش یافت و مخالفان ساخت سد به طور شبانه روزی همه راه های ورود به کارگاه را مسدود کردند. هنگامی که در ماه فوریه گذشته متن توافق امضاء شده بین دولت و شرکت انکا (ENKA) فاش شد، معلوم شد که دولت به این موسسه ترک امتیازی ٩٩ ساله درمورد بخشی از رودخانه و ٦٠٠ هکتار زمین های اطراف آن داده است. دربرابر این امتیاز، شرکت ترک تنها تعهد کرده که طی مدت ١٥ سال به گرجستان برق با نرخ توافقی بدهد.

مردم از پذیرش تخریب روستاها (چند صد خانه)، از دست رفتن آن تاکستان بی نظیر در دنیا و تجاوز به محیط زیست خودداری کردند. به گفته خانم گوانتسا برلاچویلی، دانشجوی کوتاییسی که از جمله کسانی بود که برای ابراز مخالفت از سراسر کشور به آنجا آمده بودند «دولت جسارت کرده و بخشی از خاک گرجستان را به خارجی ها فروخته است. ما پیشتر ٢٠ درصد از خاک خود را از دست داده ایم، آیا این برای آنها کافی نیست؟». دولت که دربرابر اعتراضی که در خارج از چهارچوب همه احزاب سیاسی ابراز می شد غافلگیر شده بود، با ضد میهنی خواندن معترضان و تحت حمایت روسیه بودن آنها به مقابله پرداخت – زیرا ادعا می شد که این سد قرار است از میزان وابستگی کشور به واردات برق از همسایه شمالی بکاهد. در ماه مه گذشته، آقای ایراکلی کوبانیدزه، دبیرکل حزب «رویای گرجستان» خواهان انجام تحقیقی درباره منبع پول های استفاده شده توسط مخالفان برنامه ساخت سد شد (٣). آقای وارلام گولتیانی، یکی از رهبران جنبش اعتراضی با تأسف می گوید: «این اتهام بسیار مسخره است. این که سازنده سد ترک، فرانسوی یا یونانی باشد، برای ما هیچ اهمیتی ندارد. به عکس، می توانم به شما بگویم که اگر سازنده روس بود، همه گرجی ها به خیابان می آمدند!».

درحالی که فقر بسیار شدید ناشی از فروپاشی اتحاد شوروی هنوز ازبین نرفته – ٢٠ درصد از مردم زیر خط فقر زندگی می کنند- و بسیاری از گرجی ها به کمک اطرافیان یا محصول باغچه های خود روزگار می گذرانند و سقف مستمری بازنشستگان ٢٢٠ لاریس (٦٠ یورو) در ماه است، نرخ بیکاری نزدیک به ٢٠ درصد است و هیچ یک از کارگران و کارمندانی که ما با آنها دیدار کردیم بیش از ٨٠٠ لاریس (٢١٨ یورو) حقوق نمی گرفتند (٤) و میتوان از امروز به فردا کار خود را بدون دریافت هیچ غرامتی از دست داد. در چنین شرایطی، مسایل اجتماعی جایی در گفتمان و برنامه های سیاسی ندارد. در سپتامبر ٢٠٢٠، یک لایحه قانونی با هدف افزایش ٢٠ لاریس (حدود ٥ یورو) به حداقل قانونی دستمزد و رسیدن آن به ٤٠٠ لاریس (١٠٩ یورو) – که از سال ١٩٩٩ تغییر نیافته- در مجلس به تصویب نرسید و رد شد. جیا جورجولیانی استاد علوم سیاسی در دانشگاه تفلیس توضیح می دهد که: «در گرجستان بیشتر احزاب سیاسی نه بر پایه ایدیولوژی، بلکه گرد محور یک مرد قدرتمند، شبکه، پول و رسانه ها تشکیل می شود». خود او نیز بدون آن که توفیق یابد، کوشید تا یک حزب چپ تشکیل دهد: «رسانه های اصلی به دو دسته دولتی یا ضد دولتی تقسیم می شوند».

در ماه مه گذشته، ساکنان روستای شوکروتی که خانه هایشان در اثر کندن تونل توسط یک شرکت معدنی گرجی منگنز شکاف برداشته بود، به نشانه ناامیدی – یا روشن بینی- پس از آن که بیهوده به رهبران خود هشدار دادند، با دوختن لب های خود دربرابر سفارت ایالات متحده در تفلیس به تظاهرات پرداختند… چرا آنجا ؟ آقای لوان شکیلادزه، که با او دربرابر کلبه ای که جلوی خانه اش ساخته دیدار کردیم در پاسخ به سوال ما می گوید:« زیرا در آنجاست که قدرت در این کشور حضور دارد» . آیا نمی توانستند دربرابر مقر اسقف الی ٢، رییس کلیسای ارتدکس گرجستان – که یک نهاد مستقل از دیگر کلیساهای ارتدکس و به ویژه کلیسای مسکواست- تظاهرات کنند ؟ آیا او تنها شخصیت برخوردار از اعتماد اکثریت بزرگی از مردم گرجستان نبود که وزیران و رییس جمهوری ها دربرابرش سرخم می کردند؟ او پاسخ می دهد «کشیش ها به دیدن ما آمدند و با وضعیت اسفبار ما آشنایی دارند اما کاری نکردند».

به ویژه، کشیش ها که به شدت مشغول جمع آوری پول از دولت و مومنان برای ساخت یک کلیسای جدید هستند، نمی خواهند از بیدادگری لیبرالیسم در گرجستان انتقاد کنند. در ٢٥ سال گذشته، بیش از همه ١٦٠٠ سال تاریخ مسیحیت در گرجستان کلیسا ساخته شده است. آقای آندره آ جاگماییدزه، سخنگوی اسقف الی ٢ با لبخندی ملایم می گوید: «ما مراقب این هستیم که در تصمیم های دولت دخالت نکنیم. ما مثل پزشکان هستیم که در هر وضعیتی بیماران خود را درمان می کنند». درحال حاضر، مقامات مذهبی به ویژه نگران «خطرات ترویج همجنس گرایی هستند» و کشیشان با لباده سیاه بی تردید به کمک هوادارانی می روند که با همجنس گرا های مونث و مذکر، دوجنسی ها و تغییر جنسیت داده ها (LGBT) مبارزه می کنند. کسانی که از نفوذ مذهب بر ذهن ها نگرانند می گویند: «به هرحال، کلیسا توسط مسکو حمایت می شود!».

١-
« Economy Profile Georgia », Doing Business, Banque mondiale, Washington, DC, 2020.

٢-
Nutsa Batiashvili, The Bivocal Nation : Memory and Identity on the Edge of Empire, Palgrave Macmillan, New York, 2018.

٣-
Sopo Japaridze, « Dam protests demonstrate bankruptcy of Georgian politics », Eurasianet, New York, 28 mai 2021.

٤-به گفته بانک جهانی ، متوسط حقوق ١٢٠٠ لاری (٣٢٧ یورو) است ، اما این رقم فاصله زیاد میان دستمزد ها را پنهان می کند.



Source link

نظرات کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




Enter Captcha Here :